Külün Dili Konuşur, Vicdan Duyarsa…
⌈Türkan Doğan⌉
Ula be gardaş… Şu dağların dumanı eskiden kekik kokardı. Çamların arasından geçen rüzgâr, zeytin dallarını usulca okşar, sabahın ilk ışığı incir yapraklarına düşerdi.
Şimdi ise aynı dağlardan yükselen duman, insanın boğazını değil, yüreğini yakıyor. Yanık et kokusu siniyor havaya. Ateş yalnız ormanı değil, o ormanın içinde nefes alan bütün canları da önüne katıp götürüyor.
Aydın Çine’nin sıcağını biliriz biz. Güneş kavurur ama insanın içini böyle yakmazdı. Şimdi ateş toprağa değil, vicdana düşüyor. Bir kadın gözyaşları içinde, “Benim Kopegim dağda kaldı…” diye haykırıyor. Bir çocuk, dumanın arasına baka baka kedisinin döneceği yolu bekliyor. Bir çoban, yıllardır emek verdiği sürüsünü düşünerek dizlerinin üzerine çöküyor. Yangın onların yalnız malını değil, ömrünü de alıp götürüyor.
Biz Ege’nin insanıyız. Ağacı gölge diye sevmedik; onun altında büyüdük. Zeytini yalnız ekmek katığı bilmedik; dedemizin emeği, anamızın bereketi bildik. Köpek kapının bekçisi değildi, evin bir ferdiydi. Kedi yalnız fare avlamazdı; çocukların oyun arkadaşıydı.
Bir keçinin, bir kuzunun adı olurdu. Bu yüzden bugün herkes bir ismin ardından ağlıyor. Kimi köpeğini çağırıyor, kimi kedisini, kimi keçisini… Ateş, yalnız ağaçları değil, isimleri de yakıyor.
Bir orman yandığında yalnız gövdeler kül olmaz. Bir köyün belleği yanar. Çocukluğun gölgesi yanar. Yaşlıların anlattığı hikâyeler, kuşların sabah ezgileri, arıların çiçekten çiçeğe taşıdığı bereket de yanar. Toprak sessiz görünür ama her külde biraz daha yoksullaşır.
Ula be gardaş… Yangını yalnız rüzgâra bağlamayın. Bir memleket, ağacına sahip çıkamadığı gün geleceğini de küle bırakır. Doğa bizden hesap sormaz belki; ama sessizliğiyle insanın vicdanını ömür boyu konuşturur.
Yangın elbet söner. İlk yağmur yağar, küllerin arasından bir filiz başını kaldırır. Ama ateşten kaçamayan bir kaplumbağayı, yavrusunu ararken dumanın içinde kaybolan bir köpeği, kanadı yanmış bir kuşu hangi yağmur geri getirir? Hangi mevsim, bir çocuğun kaybettiği kedisini yeniden kucağına bırakabilir?
Bugün yanan yalnız Çine değildir. Bugün yanan Ege’nin yüreğidir. Ve biz bu yangını yalnız gözlerimizle değil, vicdanımızla da görmek zorundayız. Çünkü toprağa merhamet göstermeyen insan, bir gün birbirine de merhamet edemez. Kül olan yalnız orman değildir; ihmal, duyarsızlık ve unutuş büyüdükçe, insanın içindeki en güzel yer de sessizce yanar.
31 Temmuz 2026 – Albi / Fransa
Sevgili Canlar, yoluna ve ikrarına bağlı olan her Alevi kendisini Alevi Haber Ağı’nın doğal bir muhabir olarak görmelidir.
Oturduğu mahallede, okuduğu okulda, çalıştığı iş yerinde, üyesi olduğu Cemevi’nde ve sokakat haber niteliği taşıyan her durmla ilgili bize görsel veya yazılı haber göndermelidir.
Bu istemimiz Alevi kurum yöneticilerimiz içinde geçerlidir.
Alevi Haber Ağı: Gerçekleri yazacak… Geçekler yazılırken sende katkını sun can…
Saygılar, sevgiler
