Sarı Sokak Lambasının Altında Bir Çocuk
⌈Recai Doğan⌉
Hava ağırdı.
Gökyüzü kurşuni bulutlarla örtülmüş, yağmur ise sanki doğru zamanı bekliyordu.
Kuşlar yuvalarına çekilmiş, insanlar evlerine yetişme telaşındaydı.
Sokak lambaları çoktan sarı ışıklarını yakmıştı.
Ve o sarı ışığın altında…
Bir çocuk vardı.
Bir elinde ince bir naylon poşet, diğer eli cebinde.
Üşüyordu.
Acıkmıştı.
Yorgundu.
Uykusu gözlerinden okunuyordu.
Ama bekliyordu.
Belki birazdan gelir diye…
Beklenen son otobüsü.
Poşetini açtı.
İçinden kuru bir ekmek çıkardı.
Ucundan küçücük bir parça koparıp yavaşça ağzına attı.
Ekmek kuruydu.
Hava kuruydu.
Ayakkabıları kuruydu.
Ama yüreği…
Yüreği yağmurdan daha ıslaktı.
Hayalleri vardı.
Okuyacaktı.
Liseye gidecekti.
Belki bir gün güzel bir işi olacaktı.
Ama şimdi tek düşündüğü şey kardeşiydi.
“Eve gidince Ayşe’ye ekmek götüreceğim.”
Çünkü Ayşe açtı.
Ona süt lazımdı.
Sıcak bir çorba lazımdı.
Temiz bir yatak lazımdı.
Çikolata lazımdı.
Bisküvi lazımdı.
Kış gelmeden yün kazak lazımdı.
Fanila lazımdı.
Battaniye lazımdı.
Kısacası…
Bir çocuğun hakkı olan ne varsa…
Ayşe’nin de ona ihtiyacı vardı.
Otobüs hâlâ gelmiyordu.
Saat ilerliyordu.
Yağmur ince ince çiselemeye başladı.
Arabalar hızla geçiyor, rüzgârını otobüs durağında bekleyenlerin üzerine savuruyordu.
Çocuk titriyordu.
“Keşke bir ceketim olsaydı…” diye geçirdi içinden.
Saat 18.47 olmuştu.
Keşke dolmuşa binecek kadar parası olsaydı.
Ama yoktu.
Uzaktan bir otobüs göründü.
Çocuğun gözleri parladı.
İçini tarifsiz bir sevinç kapladı.
Sıcağı görünce mahmurlaştı.
Bir elinde ekmek poşeti, diğer eli koltuğun demirinde…
Sallana sallana yol aldı.
Kaç durak geçtiğini bilmiyordu.
Ama inmesi gereken durağı hiç şaşırmadı.
Otobüsün kapısı açıldı.
Dışarıda karanlık vardı.
Issız sokaklarda köpek sesleri yankılanıyordu.
Bir gün daha bitmişti.
Bir gün daha ömürden eksilmişti.
Cebinden anahtarını çıkardı.
Kapıyı açtı.
Oda karanlıktı.
Oda soğuktu.
Duvarlardan rutubet kokusu yükseliyordu.
“Ayşe…”
Sessizlik…
Bir daha seslendi.
“Ayşe…”
Yine cevap yoktu.
Elektriği açmak istedi.
Lamba yanmadı.
Cebinden bir kibrit çıkardı.
Titreyen elleriyle yaktı.
Kibritin küçücük alevi odayı usulca aydınlattı.
Ve o an…
Hiç görmemesi gereken gerçeği gördü.
Keşke ölseydi de bunu görmeseydi.
“Ah Ayşe…”
“Kara gözlü Ayşem…”
“Güler yüzlü Ayşem…”
Bir kibrit daha yaktı.
Yaklaştı.
Ayşe sessizdi.
Ayşe nefessizdi.
Ayşe kıpırtısızdı.
Çekmeceden küçük bir mum çıkardı.
Mumu yaktı.
Oda biraz daha aydınlandı.
Ayşe ranzada uzanıyordu.
Küçücük ellerini avuçlarının içine aldı.
Elleri buz gibiydi.
Yüzü buz gibiydi.
Bedeni buz gibiydi.
Bir zamanlar gülünce gamzesi çıkan o güzel yüz…
Artık susuyordu.
Oda hâlâ soğuktu.
Oda hâlâ karanlıktı.
Ama şimdi en ağır olan…
Sessizlikti.
Çocuk ne yapacağını bilmiyordu.
Bağırmadı.
Ağlamadı.
Konuşamadı.
Sadece baktı.
Ayşe’ye baktı.
Küçük kardeşine…
Melek olmuş kardeşine…
Oda sessizdi.
Gece sessizdi.
Dünya sessizdi.
Ve sarı sokak lambasının altında bekleyen o çocuk…
O gece çocukluğunu da orada bırakmıştı.
Ayşe sessizdi…
Çocuk da…
22 Mart 2022
Alevi Haber Ağı
Sevgili Canlar,
Yoluna ve ikrarına bağlı her Alevi, kendisini Alevi Haber Ağı’nın doğal bir muhabiri olarak görmelidir.
Oturduğu mahallede, okuduğu okulda, çalıştığı iş yerinde, üyesi olduğu cemevinde ve yaşadığı çevrede haber değeri taşıyan her gelişmeyi; fotoğrafı, videosu veya yazılı bilgisiyle birlikte bizlere ulaştırmalıdır.
Bu çağrımız, Alevi kurumlarımızın yöneticileri ve temsilcileri için de geçerlidir.
Alevi Haber Ağı, Alevilerin sesi olmanın yanı sıra; emekten, demokrasiden, laiklikten, eşit yurttaşlıktan, kadın özgürlüğünden, gençlerin geleceğinden, doğanın ve çevrenin korunmasından yana; bütün ezilenlerin sesi olmayı sürdürecek, gerçekleri yazmaya ve kamuoyuyla paylaşmaya devam edecektir.
Gerçekler ancak birlikte görünür olur. Gerçekler yazılırken sen de katkını sun can!
Fotoğrafını çek, videonu kaydet, haberini yaz ve bize ulaştır. Çünkü Alevi Haber Ağı hepimizin ortak sesidir.
Saygı ve sevgilerimizle…
Alevi Haber Ağı
