Sandık, Seçmen ve Sistem
⌈Recai Doğan⌉
Demokrasinin görünmeyen sınırları üzerine
Cumhuriyet…
Demokrasi…
Özgürlük…
Bu üç kelime insanlığın en büyük arayışlarından biridir.
Ama asıl soru şudur,
Sandığın olduğu her yerde gerçek demokrasi var mıdır?
Yoksa demokrasi, yalnızca seçim gününden seçim gününe hatırlanan bir yönetim biçimi midir?
Parlamenter sistem, güçlü kurumların, özgür basının, bağımsız hukukun ve eğitimli toplumların olduğu ülkelerde daha sağlıklı işler.
Çünkü demokrasi yalnızca oy vermek değildir.
Demokrasi,
sormaktır…
sorgulamaktır…
eleştirmektir…
hesap sormaktır…
Ve en önemlisi, insanın kendi kararını özgür iradesiyle verebilmesidir.
Yıllar önce bir fenomen kadının söylediği,
“Benim oyumla dağdaki çobanın oyu nasıl bir olabilir?”
sözü toplumda büyük tartışmalara neden oldu.
Bugün o tartışmaya başka bir yerden bakmak gerektiğini düşünüyorum.
Mesele çoban değildir.
Mesele insanın yaptığı iş değildir.
Mesele,
düşünen insan ile düşünmeyen insan arasındaki farktır.
Çünkü demokrasi, yalnızca herkesin oy kullanması değildir.
Demokrasi aynı zamanda, insanların o oyla kendi geleceğini belirlerken ne kadar bilgiye sahip olduğuyla ilgilidir.
Okumayan, araştırmayan, sorgulamayan insan, zamanla kendisine sunulan hayatı tek gerçek olarak kabul etmeye başlayabilir.
Çünkü okumamış insan itaat eder. Biat eder. Şükreder.
Karnının doymasını, beyninin boş kalmasına değişir.
Sormaz. Sorgulamaz. Aydınlanmak gibi bir derdi olmaz.
Yoksulluğu kader sanabilir.
Özgürlüğü hiç tanımadığı için özgür olmamayı normal görebilir.
Hak aramak yerine şükretmeyi öğrenebilir.
Çünkü insan bilmediği bir şeyi özleyemez.
Özgürlüğü tanımayan insan, özgürlük ihtiyacı duymaz.
Ona büyük binalar gösterilir…
Yollar gösterilir…
Köprüler gösterilir…
Rezidanslar gösterilir…
Ve bunların tamamı güç olarak anlatılır.
Oysa o insan,
belki o köprülerden hiç geçmez,
belki o binalarda hiç yaşamaz,
belki o zenginlikten hiç pay alamaz.
Ama yine de kendisine gösterilen görüntüyü gerçek bir güç olarak kabul eder.
İşte burada sormamız gereken soru şudur,
Bir insanın tercihi gerçekten kendi özgür iradesinin sonucu mudur, yoksa yıllarca oluşturulan algıların etkisi midir?
Çünkü siyaset sadece akılla değil,
duygularla,
korkularla,
kimliklerle,
inançlarla,
aidiyetlerle de şekillenir.
Ne diyordu Roosevelt?
“Demokrasinin asıl koruyucusu eğitimdir.”
İnsan bazen kendi ekonomik çıkarından önce kendisine öğretilen kimliği savunabilir.
Ama burada durup başka bir soru sormamız gerekir.
Peki ya eğitimli, okuyan, düşünen insanlar?
Onlar sistemi değiştirebilir mi?
İşte burada karşımıza başka bir gerçek çıkar,
Sistem.
Sen istediğin kadar aydın, ilerici, devrimci liderleri başa getir.
Sana akılalmaz vaatler versinler.
İşçi hakları, sendikalar, ortak yaşam desinler…
Sözleri süsleyip önümüze koysalar da hepsi yalan!
Hepsi palavra!
Aslında kendileri de çok iyi bilirler bu sözleri tutamayacaklarını.
Ama koltuk uğruna, iktidar olma yolunda her şey mübahtır onlara.
Sevgili Zülfü Livaneli boşuna dememiş Serenad romanında,
“Her iktidar öldürür! Kimi daha az, kimi daha çok.”
Güç denetlenemezse, insan sadece harcanacak bir araca dönüşür.
Tarih bunun kanlı şahididir!
Hangi coğrafyaya, hangi döneme bakarsanız bakın, sistem azınlıkları ve masumları yok etmek üzere kurulmuştur.
Bakın dünya tarihinin o karanlık sayfalarına,
Nazi Almanyası ve Holokost (1933-1945): Hitler faşizmi, milyonlarca Yahudi’yi, Romanı ve azınlığı fabrikasyon bir sistemle, toplama kamplarında katletti. İnsanlık tarihinin en büyük utançlarından biri yaşandı.
Struma Faciası (1942): İşte o Nazi katliamından canını kurtarmak için kaçan Yahudilerin gemisiydi Struma. İstanbul açıklarında haftalarca bekletildi, siyasi çıkarlar uğruna Karadeniz’in karanlık sularında ölüme terk edildi!
Sovyet Rusya – Holodomor (1932-1933): Stalin rejiminin insan yapımı kıtlık politikası yüzünden Ukrayna’da milyonlarca insan açlıktan kırıldı, yok edildi.
Sovyet Rusya – Büyük Temizlik (1936-1938): Rejime muhalif görülen, farklı etnik kökenlerden yüz binlerce insan kurşuna dizildi ya da Gulag kamplarında ölüme gönderildi.
1915 Ermeni Tehciri ve Soykırımı: Anadolu topraklarında yüz binlerce insanın hayatını ve belleğini söküp atan trajik bir sistem kararı.
1938 Dersim: Seyit Rıza ve yol arkadaşları katledildi, binlerce insan sürgün edildi.
Tasmanya Soykırımı (1820’ler-1830’lar): İngiliz sömürgeciler, adadaki Aborjin halkını topraklarından sürmek için sistematik olarak avladı, koca bir yerli halkı haritadan sildi!
Amritsar Katliamı (Hindistan, 1919): İngiliz askerleri silahsız, barışçıl 30 bin Hintlinin üzerine acımasızca ateş açtı, binlerce can gitti!
Ruanda Soykırımı (1994): Dünya devletlerinin gözü önünde, sadece 100 günde 800 binden fazla Tutsi, etnik nefret çarkları arasında katledildi.
Srebrenitsa Katliamı (Bosna, 1995): Avrupa’nın göbeğinde, Birleşmiş Milletler’in koruması altındaki güvenli bölgede binlerce Müslüman Boşnak sistemli bir şekilde soykırıma uğradı
Bütün bu olaylar bize şunu gösterir,
Devletler ve iktidarlar, eğer güçlü bir denetim mekanizmasıyla sınırlandırılmazsa, insan hayatını kendi hedeflerinin gerisine itebilir.
Bu nedenle gerçek demokrasi,
yalnızca sandık değildir.
Gerçek demokrasi,
özgür yurttaştır,
bağımsız hukuktur,
eleştirel düşüncedir,
hesap verebilir yönetimdir.
Ve belki de en önemlisi,
Korkmadan soru sorabilme cesaretidir.
Çünkü tarih bize göstermiştir,
Sorun yalnızca kötü insanlar değildir.
Bazen sorun, kötü sonuçlar üretebilen sistemlerdir.
Ve unutulmamalıdır,
Çarpık bir sistemi değiştirmek için milyonlara değil, inanan, kararlı ve yürekli insanlara ihtiyaç vardır.
Çünkü büyük değişimler önce kalabalıklarla değil,
birkaç insanın “Artık yeter” diyebilme cesaretiyle başlar.
Aşk ile,
Sevgili Canlar, yoluna ve ikrarına bağlı olan her Alevi kendisini Alevi Haber Ağı’nın doğal bir muhabir olarak görmelidir.
Oturduğu mahallede, okuduğu okulda, çalıştığı iş yerinde, üyesi olduğu Cemevi’nde ve sokakat haber niteliği taşıyan her durmla ilgili bize görsel veya yazılı haber göndermelidir.
Bu istemimiz Alevi kurum yöneticilerimiz içinde geçerlidir.
Alevi Haber Ağı: Gerçekleri yazacak… Geçekler yazılırken sende katkını sun can…
Saygılar, sevgiler
