Avrupa Alevi Birlikleri Konfederasyonu (AABK) Genel Kurulu’nda Birlik Öne Çıktı

Avrupa Alevi Birlikleri Konfederasyonu’nun (AABK) 30–31 Ocak tarihlerinde Almanya’nın Bühl kentinde gerçekleştirdiği genel kurul, yalnızca bir örgütsel toplantı olmanın ötesinde bir anlam taşıdı. Genel kurul, Alevi toplumunun bugün nerede durduğunu, neyi savunduğunu ve geleceğe nasıl baktığını açık biçimde ortaya koyan önemli bir tablo sundu.

30 Ocak günü Avrupa Alevi Birlikleri Konfederasyonu’nun (AABK) yaptığı toplantı, kamuoyunda deprem bağışları üzerinden yaratılmak istenen tartışmaları açık ve şeffaf biçimde ele almak amacıyla, tek gündem maddesiyle gerçekleştirildi. 6 Şubat depreminin ardından cemevlerinin üstlendiği hayati rol; Türkiye ve Avrupa’daki Alevi örgütlerinin her türlü zor koşulda, “Hızır olma” şiarıyla depremzedelere nasıl omuz verdiği, hangi imkânlarla ve nasıl yardım ulaştırdığı bütün ayrıntılarıyla aktarıldı.

Deprem bağışlarına ilişkin kamuoyuna yansıyan spekülatif iddialar karşısında son derece net bir tutum alındı. “Elinde bilgi ve belge olan varsa ortaya koysun” çağrısı, hem toplantı çağrı metninde hem de toplantı boyunca defalarca yinelendi. Ancak tüm bu açıklık ve şeffaflığa rağmen tek bir belge ya da somut bilgi ortaya konulmadı. İddialar vardı, kanıt yoktu.

Bu noktada şu soru kendiliğinden gündeme geliyor: Gerçek dışı iddialar ortaya atıp, ardından bunları destekleyecek hiçbir belge sunmamak neyi amaçlamaktadır? Alevilerin deprem sürecinde üstlendiği toplumsal sorumluluğun bazı çevreler tarafından hazmedilemediği ilk akla gelen ihtimaldir. Daha da önemlisi, bilerek ya da bilmeyerek içerideki bazı aktörler aracılığıyla Alevi kurumlarını yıpratma ve birlikteliği zayıflatma çabası açık biçimde görülmektedir.

Bu tablo, Alevi birliğini içine sindiremeyen asimilasyoncu zihniyetin uzun süredir sürdürdüğü politikanın güncel bir yansımasıdır. Gelinen aşamada bu yöntemin, Alevilerin iç dinamikleri ve dolaylı araçlar üzerinden yürütüldüğü artık kamuoyunda gizlenemez hâle gelmiştir. Bunun başka bir tanımı yoktur.

Genel kurulun atmosferi de bu gerçeği doğrular nitelikteydi. Ülke federasyonları ve cemevleri yapay tartışmalara açık bir tepki gösterirken, Alevi birlikteliğine güçlü bir sahiplenme sergiledi. Genel kurulda hissedilen duygu bölünme değil; tam tersine daha güçlü bir birlik iradesiydi. Bu nedenle söz konusu tartışmaların artık sona ermesi ve Alevilerin kendi gerçek gündemine dönmesi hayati önem taşımaktadır.

31 Ocak günü Avrupa Alevi Birlikleri Konfederasyonu’nun (AAKB) gerçekleştirdiği genel kurul ise bu birlik iradesini daha da görünür kıldı. Alevilerin nitelikli birlikteliği, siyasal tespitleri ve örgütlü duruşu bu genel kurulda açık biçimde ortaya kondu. Geçmişle kıyaslandığında tartışmaların daha gerçekçi, daha ayakları yere basan ve geleceği hedefleyen bir çerçevede yürütüldüğü görüldü. Artılar ve eksiler açıkça konuşuldu; toplumsal ve siyasal değerlendirmeler ortak bir dilde buluşturuldu. Özellikle Avrupa ile Türkiye arasındaki ilişkilerin Alevi mücadelesi açısından taşıdığı önem güçlü biçimde vurgulandı.

Yapılan konuşmalar; dünyadaki gelişmelerden Türkiye’ye, Suriye’den diasporaya kadar geniş bir perspektifi kapsadı. Alevilerin bulundukları her coğrafyada güçlerini birleştirmesi gerektiği yönündeki değerlendirmeler, geleceğe dair umut veren bir bilinç düzeyini ortaya koydu. Bugün artık eksiklerini görebilen, hatalarından ders çıkaran ve geleceğe dair politikalarını daha sağlam temeller üzerine kurmaya çalışan bir Alevi örgütlülüğü vardır.

Tüm bu tartışmaların ardından yapılan seçimlerde, (AABK) Avrupa Alevi Birlikleri Konfederasyonu’nda eş başkanlığa yeniden Hüseyin Mat’ın getirilmesi de bu ortak iradenin somut bir yansıması olmuştur.

Kısacası, kim ne yaparsa yapsın; Alevilerin birlik arayışı ve ortak mücadele iradesi bu genel kurulda bir kez daha güçlü biçimde ortaya çıkmıştır. Görünen o ki, asıl rahatsızlık da tam olarak bu birlikten kaynaklanmaktadır.

Aşk ile,

02.02.2026