Toplumsal Barış Ve Aleviler

Türkiye, 19 Mart sonrası sürece girdiğinden bu yana, laik ve demokratik muhalefet ile otoriter iktidar bloğu arasında daha da derinleşen bir hesaplaşma dönemine sahne oluyor. CHP’ye yönelik yürütülen siyasi soykırım operasyonları, yalnızca bir partiye dönük değil; aynı zamanda laikliğin, demokrasinin, adaletin ve eşit yurttaşlığın egemen olduğu bir Türkiye’yi savunan tüm kesimlere yöneliktir.

CHP’nin öncülüğünde büyüyen toplumsal muhalefet ve “Millet İradesine Sahip Çıkıyor” mitingleri, halkın demokrasi, özgürlük ve laiklik talebini diri tutarken; AKP-MHP bloku, iktidarını sürdürebilmek adına “toplumsal barış” söylemini stratejik biçimde öne çıkarmaktadır.

AKP’nin İmralı görüşmelerini yeniden gündeme taşıması ve Abdullah Öcalan’ın “PKK’yi feshetme” çağrısıyla başlayan süreç, kamuoyunda hem umut hem de şüphe uyandırdı. Irak Kürdistanı’ndaki sembolik silah bırakma töreni, Kürt hareketinin barış iradesini ortaya koyarken; AKP bu süreci ümmetçi bir kardeşlik anlayışıyla yönlendirmeye çalışıyor.

Ancak barış, sadece silahların susması değil; laiklik, adalet, eşit yurttaşlık ve demokratik temsiliyetle birlikte kurulmalıdır. Cemaatlerin ve tarikatların egemen olduğu bir yapıya sıkıştırılan “barış”, yalnızca yeni baskıların ve asimilasyonların önünü açar.

Aleviler açısından bugün en temel soru şudur: Bu süreçte nerede duracağız? Yanıt nettir: Aleviler, tarihsel misyonlarına uygun şekilde barışın öznesi olmalı; ancak bu barış, iktidarın tanımladığı biçimiyle değil, halkların eşitliği temelinde inşa edilmelidir.

Kürt halkının barış yönelimi desteklenmeli, fakat AKP’nin süreci kendi lehine tahkim etmesine izin verilmemelidir. Aleviler, taleplerini aracılarla değil, kendi kurumları ve temsilcileri aracılığıyla ortaya koymalıdır. Bu nedenle gecikmeden bir Alevi Barış Komisyonu oluşturulmalı ve TBMM’de ya da halklar arası platformlarda Alevi toplumu kendi temsilcileri tarafından temsil edilmelidir.

Hakikat, Yüzleşme Ve Temsil

Toplumsal barış sadece bugünü değil, geçmişle yüzleşmeyi de gerektirir. Dersim, Maraş, Çorum, Sivas ve Gazi katliamlarıyla hesaplaşmadan; Madımak Oteli utanç müzesine dönüştürülmeden; zorunlu din dersleri kaldırılmadan; Alevi köylerine cami yapılmasından vazgeçilmeden; Cemevleri ibadethane olarak tanınmadan ve Alevi kurumları muhatap alınmadan kurulacak hiçbir “barış” kalıcı ve gerçek olmayacaktır. Aleviler barış görüşmelerine kendi kimlikleriyle ve temsilcileriyle katılmalı; sessizlik ya da edilgen duruş sergilemekten kaçınmalıdır!

AKP’nin, DEM Parti’yi gizli bir ittifakın parçası gibi göstermesi, Aleviler ile Kürt halkı arasında güvensizlik yaratmayı hedefleyen bir algı operasyonudur. DEM Parti ve KCK temsilcileri böyle bir ittifakın olmadığını açıkça ifade ederek, bu söylemin Erdoğan’ın siyasal manipülasyonlarının bir parçası olduğunu görmek isteyen herkese ve her kesime göstermişlerdir.

Barışın yolu Diyarbakır’dan geçtiği kadar, Dersim’den, Hacıbektaş’tan, İstanbul’dan ve Trabzon’dan da geçmektedir. Gerçek barış, halkların ortak mücadelesiyle, eşit yurttaşlık temelinde kurulabilir.

Aleviler için barış mücadelesi, aynı zamanda varoluş mücadelesidir. Aleviler, tarihsel gerçeklerden kopmadan barışın öznesi olmak zorundadır. Bu barış, ümmetçi söylemlerin değil; halkların kardeşliği ilkesinin üzerinde yükselecek bir barış olmalıdır.

Alevi kurumları, Kürt halkının barış yönelimin kardeşçe ve eşit haklar temelinde sahiplenip savunmaktan asla geri durmadan, onurulu bir barış için üzerine düşen görev ve sorumlulukları eksiksiz bir şekilde yerine getirmelidiri. Temsilcilerimiz, bu sürecin öznesi olmalı; yalnızca katılımcı değil, hak arayıcı ve süreci şekillendirici bir konumda yer almalıdır.

Laiklik, demokrasi, eşit yurttaşlık ve halkların kardeşliği temelinde kurulacak bir Türkiye, Alevilerin hak ve inanç özgürlüğünü sağlayacak tek zemindir. Alevi hareketi, bu sürece güçlü ve kararlı bir müdahale ile yön verebilirse, yeni dönemin en etkili ve belirleyici aktörlerinden biri olacaktır.