Yaramın Ayıbı…

“Her yara, bir hikâye taşır. Kimi zaman öyle derinlere işler ki, iyileşmesi için dokunmak yetmez. Sarılmayan yaralar, zamanla insanın ruhuna kök salar, değiştirir ve yeniden inşa eder. Şair der ki,

“Sen o yarayı öp, geçmezse o yaramın ayıbı”

Oysa asıl mesele, yaranın kabuğunu kaldırmak değil, ona dokunan ellerin neyi temsil ettiğidir. Her dokunuş bir iz bırakır; iyileştiren mi, derinleştiren mi olduğuna zaman karar verir. Bazı yaralar vardır ki, onları kimse saramaz, çünkü o yara insanın kendiyle yüzleşmesidir.Bir yara iyileşmeye başlarken, iz bırakır. Her iz, bir hatıradır aslında, bir dönüm noktası. Zaman geçtikçe, bu izler kaybolmaz; aksine, insanın benliğine işlenir. Biz, yaralarımızı saklamaya çalışırken, onlar bize kim olduğumuzu hatırlatır. Her bir iz, bir öğreti gibidir; bize acının da bir öğretmen olabileceğini gösterir. Ancak çoğu zaman unuttuğumuz bir şey vardır: Yaralar, sadece zayıflıklarımızı değil, aynı zamanda direncimizi de simgeler. Acıyı kabullenmek, onunla yaşamayı öğrenmek, insanı olgunlaştıran en derin yolculuklardan biridir.

Bır yara sarılacaksa da böyle guzel sarılsın. Parmağın mı kesilir gönlün mü incinır…