Alevi Haber Ağı

Alevi Haber Ağı Web Sitesi

Acılı yüreğimin sevdalıları, özlemle andığım, unutamadıklarım güle güle…

 

Metin Kaçmaz/ Araştırmacı Yazar

Son bir senenin her günü akrabalarımızın, çevremizde yaşayan dostlarımızın, tanıdıklarımızın acı haberleriyle geçiyor. Artık insanların haberleşme yeri olan sosyal medyayı izlemek gelmiyor insanın elinden. Çünkü her gün onlarca tanıdıgımız dostumuzu kaybetmenin acısını yüreğimizde hissetmekteyiz.

Corona denilen ve 2020 yılının Mart ayından itibaren insanlığın üzerine kabus gibi çöken lanet olası hastalık canlarımızı, sevdiklerimizi elimizden aldığı yetmezmiş gibi onlara karşı son insani görevimizi yerine getirmemizi engellemektedir.

Daha düne kadar konuştugunuz, dertlerinizi paylaştıgınız hatırını sordugunuz anneniz, babanız, büyüğünüz ya da degerli bir dostunun corona hastalığına yakalandığını duyduğunuzda kelimeler düğümlenir bogazınızda, ama çaresizlikle bir şey yapamaz, son görevini yerine getiremez, içten içe isyan eder bagırırsınız. Ama nafile kaybettiğiniz ananız babanız dahi olsa son görevini yerine getiremez, kimseyle acınızı paylaşamaz, yalnızlık girdabında acınızla başbaşa kalırsınız.

Yalnızlığın, çaresizliğin, birşey yapamamanın getirdiği acıyı içine atar köşenize çekilir gizlice aglarsınız. Şartlar o kadar ağır ve zordur ki yaşadıgınız gurbet elden anavatana gitmek, gittiğinizde hastanızdan haber almak, elini tutmak, sıcak bir söz ve tebessümle acısını hafifletmek istersiniz ama bulaşıcı olan lanet olası hastalık bu imkanı size vermez.

Elinizle hastaneye götürdüğünüz ananız, babanız, yakınınızın ölüsüne bile yaklaşamaz, son görevinizi yapamazsınız. Ne yazılır ölümün ardından, çok sevdiginiz bir yakınınızın, üzerine ölümü konduramadıgınız güzel bir dostun hastalığa yakalanıp öldüğü, bir daha geri dönmemek üzere toprak ananın koynuna sırlandığı haberi karşısında neler yazılıp, söylenir bilinmez.

Cümleler, acılar bogazınıza düğümlenir diliniz lal, gözünü kör olur yaşam sevinciniz söner… Bir yanımız yaşarken bir yanımız kaybettiğimiz canımız olur. Kaybettiğimiz güzel insanların acıları, özlemle yaşadığımız gurbet elde acılarımıza acılar ekleyerek kabul etmeye, acımızı yüreğimize akıtmaya çalışırız.

Aslında bu kadar çok ölümün olduğu şartlarda ölümleri kanıksar olduk. Bir yanımız acılara üzülürken, diğer yanımız hastalığa yakalanmamak, korunmak için her şeyden elimizi çeker olduk. Korku o kadar agırdır ki en sevdiğimizin cenazesine katılmama, ziyaret etmeme, yanına gitmeme, elini tutarak tokalaşma ve sarılmaktan mahrum yaşamaya başladık.

Eğildim bir dolu içtim /Pirin elinden elinden / Yandı yüreğim kül oldu / Narın elinden elinden…

Ozanın dediği gibi yüregimiz yanmakta, hiçbir söz yaşadıgımız acıyı tarif etmemekte. Yaşları ne olursa olsun her kaybettiğimiz can karşısında yazarın dediği gibi ‘Her ölüm erken ölümdür’ itirazına ragmen hastalık, yaşamdaki zorluklar yaş, kişi, şahsiyet tanımıyor.

Örgütlü mücadele içerisinde tanıdığımız emektar, çok değerli canların, dostların erken ölümlerin diger yüzü ölümsüzlük oluyor. Ölümü içinde yaşadığımız dünyadamilyonlarca insan tadarken ölümsüzlüğü hak edenler yaşıyor. Emekleriyle, kişilikleri

ve candan sohbetleri, güler yüzüyle hatıralarımızda olan dostlarımızın isimleri, anıları unutulmuyor, bir ışık misali gelecege akıyor, yüreklerimizde yaşamaya devam ediyor.

Üzerlerine titredigimiz, ayaklarının taşa degmesinden, üzülmelerinden korktugumuz büyüklerimizin, sevdiklerimizin, bir yoldaşı, çocuklugumuzun, gençliğimizin dostlarını, her şeyimizi paylaştıklarımızın beyaz atlarına binerek bizleri terk etmesi karşısında söylenecek söz bulamaz, bir yanınız yetim kalır.

Hiç bir söz yaşadığımız acıyı tarif edemiyor. Hele sevdiğiniz, canınızdan bir parça olan yakınınızı sonsuzluk alemine uğurladığınızda bu acı daha da katlanarak artıyor. Boynumuz bükük, yüreğimiz yaralı ama yüreklerimiz onların sevgileriyle atmaya devam edecek…

Yunus‘un dediği gibi; Ölürse tenler ölür canlar ölesi değil. O temiz, dost gülüşleriyle yüreklerimizde yer edinen analarımız, babalarımız, sevdiklerimiz, arkadaşlarımız, yoldaşlarımız dost gülüşleriyle, hayatımızdaki yoldaşlıklarıyla, topragın koynunda ölümsüzleşecekler, mezarlarında çiğdemler, papatyalar açacaktır.

Devrileriniz asan, mekanlarınız sevdiklerinizin kalbi, menziliniz ışık olsun güzel insanlar. Acılı yüreğimin sevdalıları, özlemle andığım, unutamadıklarım güle güle…

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir